List z Brazylii z 8 maja 2007 r.

W środy odwiedzam chorych. Na razie 4 babcie w dolnej części miasteczka. Za pierwszym razem zastałam tylko jedną chorą w domu, jedna jeszcze spała, a pozostałe ruszyły na ulice. Było miło. Wróciłam szybko. W tym czasie Jola bawiła się z dziećmi w przedszkolu. Wróciła późno i na dodatek zdegustowana. Nauczyła je mówić „dzień dobry” – po brazylijsku oczywiście. Do tej pory dzieci, widząc nas, patrzyły na nas dużymi oczami, ale nic nie mówiły. Teraz mają już mniejsze oczy i mówią nam „dzień dobry”. Jak nas tylko zobaczą w domu czy z okna, przez kraty, to jak ich jest wszystkich 27, wszystkie krzyczą, wrzeszczą: „dzień dobry, ciociu!”. Łapią wpół, za kolano, gdzie się da, żeby je tylko przytulić. Dzieci nie są nasze tylko z przedszkola już od kilku lat prowadzonego w domu, w którym mieszkamy.

W sobotę poszłam zorientować się, jak wygląda katecheza przygotowująca dzieci i młodzież do pierwszej Komunii świętej. O poziomie tej katechezy na razie nie chcę mówić. W tym czasie Jola była piętro niżej na spotkaniu Pastoral da crianca. Siedziała tam 4 godziny i przyszła zadowolona, bo poznała program, jakim pracują w całej Brazylii z dziećmi do 6. roku życia.

Obserwuję posługę mojej przyjaciółki z Instytutu. Od wielu lat opiekuje się ludźmi starszymi, chorymi. Jest to, jak sama określa, „bycie przy” przez 24 godziny na dobę, w domu osoby potrzebującej pomocy, czasem przez kilka lat – dopóki jest potrzeba lub do chwili śmierci. Bardzo zżywa się nie tylko z chorym, ale i z całą jego rodziną. Jest potrzebna, ponieważ rodzina nie ma możliwości zajęcia się bliską osobą przez cały czas, płacą jej pensję, ale relacje między nimi są bardzo rodzinne. Ma, oczywiście, ustalone dni wolne – wtedy chorym zajmuje się rodzina.

Jednym z miejsc posługi członkiń INMK jest Domowy Kościół, gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie.

Zgodnie z „Zasadami Domowego Kościoła”, osoby delegowane przez INMK pełnią przede wszystkim następujące posługi:

• współpracują z parą krajową i księdzem moderatorem krajowym DK
• pomagają organizować i prowadzić rekolekcje i spotkania centralne DK
• prowadzą Sekretariat i Archiwum DK
• administrują Centralnym Domem Rekolekcyjnym DK w Krościenku.

Wchodzą również w skład Kręgu Centralnego DK, który stanowi Centralną Diakonię DK.

Obecnie do posługi w DK delegowane są dwie osoby – Elżbieta Kozyra i Maria Różycka.

Umburanas, 5 marca 2007

Dziś w naszym miasteczku rozpoczął się nowy rok szkolny. Niektóre szkoły już rozpoczęły zajęcia, niektóre dopiero przygotowują sale, odświeżając je. W naszym domu też zaczęły się zajęcia i jest teraz więcej życia. Po pierwszym dniu niewiele możemy powiedzieć, ale mamy niezłą gromadkę maluchów w wieku od 3 do 5 lat. Na razie jest ich 27. Może będzie więcej. Nazywa się to pre-escola, przedszkole. Czym to jest – napiszemy w kolejnym liście. Chcemy to na początku poobserwować. Jeśli się uda, to z czasem wejdziemy z małą katechezą na zasadzie nauczenia dzieci znaku Krzyża Świętego, może jakiejś prostej modlitwy. Siostra nas zaprosiła do współpracy, ale nie chcemy być kolejnymi jej pracownikami socjalnymi (i nie chcemy zajmować się polityką). Obecny tutejszy biskup stawia mocno na katechezę, która jest w jego diecezji bardzo zaniedbana. My potrzebujemy czasu, żeby to wszystko choć troszeczkę zrozumieć i poznać.